Press "Enter" to skip to content

Help! Onze zoon slaapt slecht (maar alleen bij mij)

Een paar weken geleden las ik een artikel. Het ging vooral over hoe je hersenen veranderen tijdens een zwangerschap. Wat er voor mij uitsprong, was dat het empathisch vermogen bij vrouwen wordt versterkt. Dit is nodig om na de bevalling beter te kunnen aanvoelen welke behoeften je kind heeft. Alleen dat dit mij m’n nachtrust zou kosten, had ik niet verwacht.

Persoonlijk was ik als kind al goed in het aanvoelen van anderen. Ik kon me in hen verplaatsen, wat me regelmatig emotioneel maakte. Naarmate ik opgroeide, kon ik me steeds beter afsluiten voor het leed van anderen. Niet van iedereen hoor, maar alles is beter dan dat je de gevoelens van iedereen met je moet meedragen, zonder dat je daar invloed op kan uitoefenen.

Ik weet nog goed dat ik tijdens mijn zwangerschap al druk filosofeerde hoe het zou zijn om straks een kindje in mijn armen te hebben. Om ons kind te kunnen zien rennen, spelen en horen praten. Toen onze zoon geboren werd, kon ik me eigenlijk niet voorstellen dat ik ooit boos op hem zou worden. Onmogelijk! En als ik heel eerlijk ben, ligt het niet eens zo heel ver van de waarheid af: nog steeds word ik namelijk niet snel boos. Misschien ligt daar wel de oorzaak van het hele probleem.

Doordat mijn bevalling niet ‘normaal’ verliep en ik uiteindelijk een keizersnede kreeg, mocht ik in het begin niet te veel trap lopen. Ik kon hem dus onmogelijk elke keer in bed leggen om hem te laten slapen, omdat ik dat lichamelijk niet volhield. Vanaf zijn geboorte sliep hij dus tegen mij aan, in de box, soms zijn wipstoeltje en – toen het lichamelijk beter ging – in de bak van de kinderwagen. ‘s Nachts sliep hij in zijn eigen bed en dat ging prima, maar overdag wilde hij graag alles zien en meemaken. Met hem dansen was de enige manier om hem in slaap te krijgen en dat deed ik dus, ondanks de pijn.

Zijn overtollige energie en nieuwsgierigheid heeft hij niet van een vreemde. Daarnaast is hij niet graag alleen en speelt liever samen, houdt alles en iedereen in de gaten en observeert voordat hij zich openstelt. Ik herken mezelf daar heel erg in. Alleen maakt dat het op de een of andere manier allemaal niet makkelijker, maar misschien juist moeilijker.

Om hem overdag in slaap te krijgen, is regelmatig één grote strijd. Terwijl ik dit tik ligt hij bijvoorbeeld naast me te snurken in ons bed. Waarom? Omdat ik na een halfuur (gisteren hield ik het een uur vol) zo wanhopig werd dat dit me het beste leek om hem rust te geven. Niet alleen hem trouwens, ook mezelf.

Bij Lionel slaapt hij wel meteen. Het ligt dus echt aan mijn aanpak. Ik heb geprobeerd zijn tips toe te passen, net als die van het consultatiebureau, maar die werken niet voor mij. Waar volgens mij het hele probleem ligt is dat ik hem niet te kort wil doen. Ik voel hem aan, maar hij mij net zo goed. Hij voelt mijn onrust en kan daardoor zijn eigen rust niet vinden.

Ik wil hem niet het gevoel geven dat hij alleen is. Bovendien, wanneer hij de longen uit zijn lijf schreeuwt en ik beneden ben of in de kamer naast hem, dan voel ik me van binnen zo ellendig en wanhopig worden. Soms wacht ik de 5 minuten die ze me adviseerden. Soms houd ik het langer vol, zoals vandaag. Maar dan ben ik echt compleet uitgeput, zonder ook maar iets te hebben gedaan.

En toen ik hem meenam naar ons bed, lag hij direct rustig. Ik gaf een kusje op zijn neus en hij sliep. Binnen 2 minuten! Zonder te controleren of ik wegging, zonder geluid te maken en – misschien nog wel het belangrijkste – zonder drama. Hij heeft rust en ik heb rust.

Ik weet best dat dit niet zo kan blijven. Hij is nu 1 jaar en 10 maanden, slaapt één keer per dag en moet leren zelf in slaap te vallen. Gelukkig is het ‘s avonds echt geen probleem om hem op bed te leggen. ‘s Nachts wel, maar dat gebeurt niet vaak meer en mocht het wel gebeuren dan gaat Lionel eruit. De oplossing voor overdag heb ik nog niet kunnen uitdokteren. Dus tot die tijd geniet ik nog maar even van de momenten samen in bed.

Hebben jullie ook een slechte slaper (gehad)? En heb je misschien tips voor Sophie?

Ook leuk om te lezen

Be First to Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© De Mamagids