Press "Enter" to skip to content

Column | Als de stilte oorverdovend is

Met een hoofd vol woorden en een hart vol tranen pakte ik net de laptop. Maar eenmaal ingelogd, heb ik geen idee wat ik moet schrijven. De juiste woorden bestaan namelijk niet. Ik weet niet goed wat ik moet zeggen, zoals vrijwel iedereen die ons afgelopen tijd een kaartje stuurde. Toch is het tijd om ons verhaal te doen. Onze dochter is namelijk stil geboren, een dag voor de uitgerekende datum.

Donderdag, twee weken geleden was ik bijna uitgerekend. ‘s Ochtends bij school grijnsde ik nog tegen een andere moeder: ‘Ik hoop je voorlopig even niet meer te zien, want dat betekent dat ik volgende keer achter een kinderwagen loop.’ Diezelfde middag gleed de doptone van de verloskundige over mijn buik, zoekend naar dat geruststellende tjoef-tjoef geluid. Maar er kwam niks, alleen een oorverdovende stilte. Een stilte die niet veel later werd bevestigd op een echo in het ziekenhuis.

Met medicatie mochten we weer naar huis: een pilletje dat een handje zou moeten helpen bij het begin van de bevalling. Dat is een handeling die eigenlijk zo simpel lijkt, maar op het moment van innemen, voelde het alsof ik eigenhandig bijdroeg aan het hele proces. Ondanks dat ik rationeel heus besefte dat dit de enige weg was die we nu konden en moesten nemen, maakte dat het allemaal niet minder verschrikkelijk. Ik moest onze prachtige dochter op de wereld gaan zetten, in de wetenschap dat haar hartje niet meer klopte.

Ik heb me dan ook echt nog nooit zo ontiegelijk verscheurd gevoeld als de ochtend van de bevalling. Wat nou als..? Natuurlijk weet je best dat je kleine meisje het niet heeft gered en zal die donderdag altijd op ons netvlies gebrand staan, toch blijft er altijd nog een vage soort hoop. En je weet dat de rauwe werkelijkheid die hoop straks genadeloos zal verpletteren na de geboorte. Je wil het niet weten, maar je moet wel – want de wereld draait door, ook al staat die van jou compleet stil.

Eenmaal geïnstalleerd in de bevalkamer ging het trouwens wel weer. ‘Je moet er doorheen,’ bleef ik zo dapper mogelijk herhalen tegen de mensen om ons heen wanneer ze vroegen hoe het ging. Nou ja, en waarschijnlijk ook vooral tegen mezelf. Want eerlijk gezegd was ik stiekem het liefst weggerend uit die afschuwelijke kamer; naar een plek, ver van deze onverwachte en vooral meedogenloze plottwist in ons leven.

Pas ver na het middaguur durfde ik daardoor voor het eerst toe te geven aan de bevalling. Ik kreeg een nieuwe dosis medicatie, langzaam kwamen de weeën op gang en richting 16.00 uur zat ik eindelijk op vier centimeter ontsluiting. Tijd voor een ruggenprik, concludeerde de arts. Ik mocht nog één keer plassen en daarna zou ik naar beneden worden gereden. Met mijn handen op mijn buik fluisterde ik, vlak voor we naar beneden gingen, in de ziekenhuisbadkamer dat het tijd was om haar te zien en voor het eerst die dag voelde ik rust.

Ik keek mezelf daarna nog één keer in de spiegel aan en zag een trotse moeder staan, vastbesloten om van dit pijnlijke moment ook een prachtige, onvergetelijke herinnering te maken. En dat werd het, al ging alles vanaf dat moment razendsnel. Doordat ik binnen twintig minuten na dat moment voor de spiegel op volledige ontsluiting zat, werd het ritje naar de anesthesist een bevalling om nooit te vergeten (voor niemand, denk ik). Voor ik het wist, lag ze in mijn armen en voelde ik me zo ontzettend trots.

Want daar was ze dan! Ons kleine meisje met haar zwarte, prachtige krullen en papa’s neusje. De perfecte combinatie van haar drie zussen, die haar zo graag hadden willen vasthouden en helpen na de geboorte. Het kindje dat zo welkom was. Ik heb haar bijna ononderbroken geknuffeld en bij me laten liggen, zolang het kon, waardoor het pijnlijke eigenlijk bijna automatisch naar de achtergrond dreef. Weet je wat het namelijk is? Hoe pijnlijk en hard het blijft dat ze niet bij ons opgroeit, je krijgt letterlijk maar één kans om dit moment te beleven en ik wilde daar intens van genieten; van elke seconde. Ongeacht hoe hard ik daarna zou vallen.

De dagen die volgden, vlogen vervolgens voorbij in een wirwar van wisselende emoties. Binnen een week konden we haar voor het eerst vasthouden, maar moesten we immers ook weer in zeer besloten kring afscheid van haar nemen. Dat blijft heel onwerkelijk. Voor ons, de mensen om ons heen en heel specifiek natuurlijk voor de meisjes. In vervolg op de bevalling wilden we daarom graag dat haar afscheid zo luchtig mogelijk zou zijn voor hen – doordrongen van bergen vol liefde, in plaats van nóg zwaarder dan het al is. En dat werd het gelukkig: een uitvaart met witte rozen en bellenblaas. Iets dat eigenlijk heel mooi zou zijn als het niet tegelijk heel tragisch was.

Onvermijdelijk haalt het leven je daarna weer in trouwens. Hoe liefdevol ook, al snel kwam de realiteit pas echt binnen. Elke dag een stukje meer. We concentreerden ons vooral op het gezin, samen zijn en overleven. Ik kon en wilde even niets online schrijven en delen, bang voor de tranen die zouden vloeien. Bang ook voor het immense verdriet dat je hart, na het overlijden van je kindje, voor altijd achterlaat in duizenden stukjes, nooit meer te lijmen zoals daarvoor.

Maar de vragen beginnen te komen. De tranen stromen er uiteindelijk nooit minder om, besefte ik vanmorgen voor ik de laptop openklapte. Het is tijd. Bovendien ben ik ook gewoon een hele trotse moeder die net een prachtig meisje op de wereld heeft gezet. En dat ze nooit thuis mocht komen, verandert daar helemaal niks aan.

In liefdevolle herinnering aan onze dochter Nova, geboren op 10 oktober 2020

Afbeelding, Daria Minaeva – Shutterstock

Ook leuk om te lezen

31 Comments

  1. Erika Erika 24/10/2020

    Heel veel sterkte in deze moeilijke periode

  2. Marieke Marieke 24/10/2020

    Prachtig geschreven lieve Merel! Ik wens jou en je gezin heel veel sterkte en kracht toe in deze zware tijd! X

    • Inge Inge 24/10/2020

      Wat heftig Merel. Woorden schieten te kort. Ik wens jullie heel veel kracht in deze moeilijke tijd.

  3. Esmée Esmée 24/10/2020

    Wat mooi geschreven. En weer lopen de tranen over m’n wangen. Je bent zo sterk. Dikke kus van ons.

  4. Wilma Klomps Wilma Klomps 24/10/2020

    Ach Merel, Ro en jullie meisjes😢😢😢 geen woorden voor, heel veel sterkte.
    Wilma Klomps

  5. Lodi Lodi 24/10/2020

    Wat een verdriet Merel,. Ik heb geen woorden , kan alleen maar schrijven , sterkte voor jullie.

  6. Caroline Caroline 24/10/2020

    Och Merel 💔 wat hoopte ik met je mee dat er toch een wonder was gebeurd.
    Er zijn geen woorden die je beter kunnen laten voelen, geen kaartjes of cadeautjes genoeg die de pijn weg kunnen nemen. De volgende keer dat wij gaan bellen blazen thuis, zullen we dat ook een beetje voor Nova doen.

  7. Gera Gera 24/10/2020

    Lieve Merel, heel veel sterkte met dit grote verlies. X

  8. Joyce Joyce 24/10/2020

    Wat ontzettend verdrietig. Heel veel sterkte voor jou en je gezin

  9. Carlijn Carlijn 24/10/2020

    Merel, wat je mij meegeeft/bij me blijft hangen, door het delen van je verhaal, zijn de woorden: dat je van een pijnlijk moment ook een prachtige, onvergetelijke herinnering kan maken. Wat kráchtig van jou dat je dit met jezelf kon afspreken én waarmaken.

  10. Anita Anita 24/10/2020

    Geen woorden voor, behalve heel veel kracht toegewenst met dit grote verdriet 💜

  11. charlotte Valstar charlotte Valstar 24/10/2020

    😘

  12. Janske Janske 24/10/2020

    Jeetje, wat ontzettend verdrietig. Ik voel jouw moederliefde voor je mooie dochter, zoveel liefde. Wat hebben jullie dit sterk en mooi gedaan samen. Heel veel sterkte voor jullie allemaal.

    Liefs, Janske

  13. Majonne Majonne 24/10/2020

    Heel veel sterkte.

  14. Barbara Barbara 24/10/2020

    Lieve Merel en familie, wat een verdrietig bericht. Ik wens jullie alle liefde sterkte en kracht toe om dit verlies te dragen. Liefs Barbara

  15. Rory Blokzijl Rory Blokzijl 24/10/2020

    Ik heb mee zitten huilen lieve Merel. Wat afschuwelijk voor jullie. Afgrijselijk. Woorden zeggen dan niet genoeg. Vreselijk. Ik denk aan jullie. En aan jullie mooie Nova. Voor altijd in jullie hart en bij jullie ❤️

  16. Marlous Meulendijks Marlous Meulendijks 24/10/2020

    Wat een verlies.. onbeschrijfelijk. Sterkte voor jullie! 💛

    • Karin Karin 24/10/2020

      Lieve Merel,

      Wat intens verdrietig. Ik heb er gewoon geen woorden voor 💔

      Heel veel sterkte en kracht toegewenst.

  17. Ellen snuverink Ellen snuverink 24/10/2020

    Ohw Merel wat verschrikkelijk om te lezen. Ook hier even een traantje weggepikt. Ik wens jouw en je gezin heel veel sterkte in dit verschrikkelijk moeilijke rouwproces! Dikke knuffel

  18. Erika Panjer Erika Panjer 24/10/2020

    Jeetje Merel wat vreselijk heftig dit.
    Mer tranen in mijn ogen lees ik je verhaal.
    Wat ontzettend verdrietig eerst een miskraam en nu dit pfffff.
    Wens jullie alle sterkte toe

  19. Anja Anja 24/10/2020

    Niet te vatten dit verdriet. Troost, liefde en steun bij elkaar gewenst, lieve ouders en zusjes van Nova ❣️ Xxx

  20. Saskia Saskia 24/10/2020

    Heel veel sterkte voor jou en je gezin met dit verlies ⭐

  21. M T M T 24/10/2020

    heel veel sterkte, kan me niet beginnen in te beelden wat je moet doormaken. Hou je sterk en put kracht uit je prachtige dochters, allemaal

  22. Kirsten Mamagisch Kirsten Mamagisch 24/10/2020

    Ach nee, lieve, lieve, stoere Merel. Ik kan dit amper geloven. Wat een hel. En wat knap dat je dit toch op papier krijgt… ik heb geen idee wat helpt om te zeggen.. niks denk ik.

    Ik denk aan jullie ❤️

    Liefs, Kirsten

  23. Agnes van de Bovenkamp Agnes van de Bovenkamp 25/10/2020

    Lieve Merel,
    Heel veel sterkte met het verwerken van al de emoties. Je hebt het prachtig omschreven.

  24. Sophie Sophie 25/10/2020

    Wat een heftig verhaal Merel tranen in mijn ogen. En wat ben je sterk. ♡ Leef zeer met je mee.

  25. Alina Haddocks Alina Haddocks 25/10/2020

    Lieve Merel,
    Heel veel sterkte en troost! Ook voor je Ro en de meiden!
    Woorden komen te kort!
    Veel liefs!
    Alina

  26. Annabel Annabel 25/10/2020

    Lieve Merel,
    Wat heb je dit mooi verwoord. Prachtige naam heeft jullie dochter en zusje Nova 💕 Wat een verdriet. Heel veel sterkte voor jou en je gezin ❤

  27. Stephanie Stephanie 28/10/2020

    Prachtig geschreven, en wat pijnlijke verdrietig.
    Heel veel sterkte aan jullie allen 💕💕💕

  28. Manon Manon 29/10/2020

    Wat heftig Merel, ik wens jullie heel veel sterkte. Liefs Manon

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© De Mamagids