Press "Enter" to skip to content

Chantals ex was verslaafd aan softdrugs

Dit waargebeurde verhaal is geschreven door Chantal (alias)

Wanneer ik bij de kassa sta en wil afrekenen, weigert mijn pinpas. Het saldo zou ontoereikend zijn. Ik snap er niks van: er had nog minstens € 700,00 op moeten staan. Er is vast iets verkeerd afgeschreven, denk ik bij mezelf als ik met het schaamrood op de kaken alle boodschappen terug leg in de winkel. Mijn vriend Jordi en ik wonen, na een relatie van een ruim jaar, nu net een klein maandje samen en hebben even lang een gezamenlijke rekening. Thuis besluit ik het meteen uit te zoeken.

Het banksaldo blijkt inderdaad onvoldoende: we hebben nog € 13,45 op de rekening staan. Precies genoeg om het te redden tot komend weekend. Maar er is geen enorm bedrag afgeschreven. Ik snap er niks van tot mijn oog valt op enkele bedragen die zijn afgeschreven. Hier € 10,00, verderop veertig en dan weer dertig. Mijn gevoel zegt dat het niet klopt en ik begin alles bij elkaar op te tellen. Ik schrik. In totaal is er voor bijna achthonderd euro aan cash bedragen opgenomen en aan het pasnummer te zien, is Jordi de boosdoener.

Bij thuiskomst confronteer ik hem meteen. “Waarom heb je zoveel geld van de rekening gehaald?” Betrapt kijkt hij me aan, maar geeft zich nog niet gewonnen. “Weet ik veel,” bromt hij nors. “Heb je er wiet mee gehaald?” vraag ik gespannen naar de bekende weg. Hij reageert niet, maar dat zegt voor mij meer dan genoeg. Zijn verslaving zag ik tot dat moment als een soort hobby, waarvan ik vond dat hij dat maar gewoon moest blijven faciliteren mits ik er geen last van had. Ik leerde hem zo kennen dus wist waar ik voor tekende, hield ik mezelf altijd voor. Het was toch niet aan mij om hem te dwingen ermee te stoppen?

Achteraf vind ik het ontzettend naïef van mezelf, maar ik onderschatte zijn gebruik. Een joint af en toe, hoeveel kwaad kon dat nou? Doordat we in het begin van onze relatie vooral in het weekend afspraken, zag ik niet wat het voor hem inhield en dat het echt zijn leefstijl was. Toen ik pas maanden later ontdekte dat iemand die stoned is vooral apathisch op de bank hangt, waren we alweer een tijd samen. Ik accepteerde het makkelijker en wist ook niet goed hoe het wel hoorde. Dit was mijn allereerste relatie en vond dat je niet zomaar moest opgeven.

Alleen was dit niet zomaar een misstap, hier kleefden meer consequenties aan.

Ik besef beschaamd welke gevolgen dit heeft. De rest van de maand zal ik op een houtje moeten bijten omdat meneer zijn financiën niet op orde had. Of misschien beter gezegd: omdat ik onze administratie niet op orde had. Ik neem het mezelf kwalijk dat ik er niet als een havik bovenop zat, al weet ik ergens ook dat een relatie gestoeld moet zijn op vertrouwen en dat de fout eigenlijk vooral bij Jordi ligt. Het was naïef om te denken dat zo’n softdrugsverslaving wel meevalt. Met lood in mijn schoenen wend ik me tot mijn ouders om te vragen of ze wat geld kunnen lenen. Ik neem het heft in handen en regel vanaf dat moment de administratie volledig. Hij moet het doen met zakgeld.

Pas maanden later, na talloze pogingen en gesprekken om hem te laten stoppen, weet ik dat de koek op is en trek ik de voordeur definitief in het slot. Het gênantst? Toen hij tijdens de feestdagen, ten overstaande van mijn naaste familieleden, op de bank in slaap donderde, stoned en wel. Ik zat ernaast verontschuldigend te lachen, in je achterhoofd duimen draaiend dat ze niet door die façade heen zouden prikken. Wat uiteraard wel gebeurde; ze komen niet uit een ei. De drugs heeft te veel kapot gemaakt. Tussen ons, met betrekking tot wie ik ben geworden en de manier waarop de buitenwereld mij ziet… Iemand met een verslaving verandert pas wanneer hij zelf de noodzaak daartoe ziet. Bij hem drong die pas tot hem door nadat zijn moeder ernstig ziek werd toen hij een jaar of zesentwintig was, maar toen waren we allang uit elkaar.

Met mijn verhaal hoop ik vooral vrouwen in dezelfde situatie een hart onder de riem te steken: (softdrugs)verslaving is behoorlijk onderschat. Af en toe een jointje kan echt geen kwaad, maar dagelijks een zakje van € 20,00 verkruimelen omdat je constant snakt naar dat stonede gevoel natuurlijk wel. En je kan zeggen wat je wil, maar verandering komt, nogmaals, echt alleen als mensen het zelf erkennen. Kies alsjeblieft eieren voor je geld; je kunt echt maar beter alleen zijn en wel gelukkig, dan samen met iemand onder invloed.

Zit je in een soortgelijke situatie en zoek je hulp? Helpmijndierbareisverslaafd.nl biedt naasten ondersteuning en praktische hulp wanneer een goede vriend of familielid verslaafd is aan alcohol, softdrugs, harddrugs, gokken, gamen of seks.

Ook leuk om te lezen

Be First to Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© De Mamagids