Press "Enter" to skip to content

Om te smelten: de 11 mooiste momenten met je kindje

Kinderen kunnen je laten smelten! Vaak op de momenten dat je het helemaal niet verwacht. In dit artikel vertel ik over 11 keer dat onze dochters mijn hart lieten overlopen van oneindige liefde. Wat is jouw favoriete moment met je kindje?

Van peuterpuberteit tot smelten van geluk

Smelten van geluk

Het zijn de kleine dingen die het doen. Sorry als je nu met dat afschuwelijke nummer in je hoofd zit. Of nu. Maar echt: liefde voor je kinderen gaat meestal niet over grootse prestaties, maar kleine mijlpalen. De eerste keer dat ze dank je wel zeggen, uit zichzelf opschieten, hun eigen verlegenheid overwinnen of zomaar een compliment geven in de supermarkt. In smaakvol eten waarbij het hele gezicht onder zit, schattige zweetvoetjes (of is dat alleen mijn ultieme geluksmoment?) en knorrige gezichtsuitdrukkingen… Ik kan wel honderd dingen opnoemen die je doen smelten van geluk.

Schattigste baby ooit!

In dit kader wil ik jullie de schattigste baby ooit trouwens niet onthouden!

11 momenten waarop je kind je hart doet smelten

Als ze slapen

Niks ten nadele van een wakker kind. Maar je smelt pas echt wanneer ze er zo engelachtig bij liggen en hun gezicht blaakt van de kinderlijke onschuld. Op slag zijn alle driftbuien van die dag vergeten en loopt je hart vooral over van diepgaande, allesomvattende liefde. In elk geval tot ze weer wakker worden.

Dat kleine armpje om je heen

Eind van de middag zat ik er een tijdje terug beetje doorheen, met name vanwege een overdosis peuterpuberteit. Uit wanhoop gooide de televisie aan. Ernst, Bobbie en de Rest tetterden hun irritante meezingers door de huiskamer en plots werd ik overvallen door een fikse aanval van zelfmedelijden; sommige dagen duren gewoon lang. Er rolde een traan over mijn wang (ok, een paar), maar ineens was daar dat kleine handje op mijn schouder. “Mama kus?” Binnen een flits ben je vergeten waar je ook alweer zo boos om was.

Toen dat hele zieke meisje voorbij kwam

De zon verwarmde ons gezicht en Rose en ik liepen genietend langs de vijver. Ik wees de eendjes aan, ze pakte mooie herfstbladeren van de grond en ze pakte af en toe mijn hand vast. Zo’n dag. En toen liep daar ineens een ziek meisje met een slangetje in haar neus.

Terwijl mijn hart uitging naar haar en haar moeder, liep Rose er spontaan op af en gaf het meisje een dikke knuffel. We hervatten onze wandeling alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. En dat is het misschien ook wel, maar het ontroerde me enorm. Ik was trouwens ook erg blij dat ze geen ongemakkelijke vragen stelde of bleef staren, maar gewoon puur handelde.

Als je kind zich keurig gedraagd

Ik denk dat de zin ‘dat doen ze thuis anders nooit’ maar het best kan slaan op positief gedrag: opruimen, hulpvaardig zijn naar anderen en delen. Ik smelt toch elke keer weer een klein beetje wanneer ze op vriendelijke toon vragen: ‘Mamaaaa, mag ik…?’ Of spontaan ‘dank je wel’ zeggen tegen buitenstaanders. Dan voelt het in elk geval alsof je toch iets goed doet in de opvoeding.

Liefdevolle momenten met de zusjes

’s Ochtends vroeg (06.30 uur) besloot Rose laatst dat ze klaar was om de dag te starten. Voor iedereen wakker geschreeuwd zou worden, viste ik haar vlug uit bed en nam haar mee naar onze slaapkamer. Ze klom in ‘het grote bed’, zag haar zusje en nam een snoekduik bovenop haar voor we konden roepen dat ze rustig moest doen.

“Ahhh,” kirde ze op megafoonvolume. Niet veel later opende May dan ook noodgedwongen haar ogen, waarna ons peutermeisje tevreden volgde met: “Gezellig!” Daar kan je toch niet meer boos op worden? En zo zijn er meer momenten. Dat ze elkaar ineens helpen of knuffelen. Halleluja!

Wanneer ze pogingen doen tot opruimen

Ongevraagd pakte Rose laatst een mandje en stopt daar alle rondslingerende Duploblokken in. Kijk, natuurlijk liggen ze nog geen halve minuut later weer op artistieke wijze uitgewaaierd over je laminaat, maar het begin is er. Vier ieder succes!

Als ze zomaar een complimentje geven aan iemand die ze niet kennen

Kinderen zijn op de peuterleeftijd zo puur! Vinden ze iets vreemd, dan manoeuvreert je dat soms in een sociaal onhandige positie. Maar zijn ze laaiend enthousiast over iemands jas, schoenen, haar, kookkunsten – of wat dan ook – dan laten ze dat ook horen. In elk geval Rose en June.

Je ziet wat een welgemeend compliment met de ander doet en dat is zo mooi. Zo roepen ze tegen oma altijd dat ze de lekkerste kippetjes ter wereld maakt. Of vertellen een buitenstaander hoe mooi ze hun tas of jas vinden. Dan smelt niet alleen ik, maar de ander evengoed natuurlijk.

Wanneer je kinderen een bondgenootschap vormen (met jou of elkaar)

Na een harde discussie met papa over wie de fles mocht vasthouden, springt Rose kwaad van de commode af (ja, echt levensgevaarlijk, die anderhalfjarigen) en schreeuwt: “Mama v’telle!” En hoewel ik uiteraard pal achter papa’s mening sta en weinig versta van haar warrige relaas, smelt ik stiekem toch een beetje omdat ze me blijkbaar als (tijdelijke) bondgenoot ziet.

Een andere keer haal ik Rose na het middagslaapje uit bed. Beneden huilt May en dat hoort zij ook. “Ah, zielig!” vindt ze. Eenmaal terug in de huiskamer geeft Rose spontaan haar ‘Ola’ (olifant) aan May om haar te troosten.

Ze voeren elkaar zo schattig

Aan tafel zitten Rose en May gemoedelijk naast elkaar in hun kinderstoelen. Ze zijn vooral bezig met hun eigen eten, tot onze peuter besluit geen trek meer te hebben. Waar ze tot niet zo lang geleden dan opstandig haar bord om kieperde op de grond, wendt ze zich nu tot haar zusje. Ze scheurt kleine stukjes brood af en propt die liefdevol in haar mond.

Onvoorwaardelijke zusterliefde

Zodra de klok twaalf uur toont, gaat volgens mij een intern alarm af. June komt rond die tijd uit school en strak van de voorpret scandeert Rose onophoudelijk haar naam. Als ik even niet oplet trekt ze haar kleine stoeltje er vaak ook nog bij, zodat ze op de vensterbank kan klimmen en er in haar enthousiasme bijna vanaf valt zodra ze haar zus in het vizier krijgt. Zo zou ik ook wel thuis willen komen (maar helaas, meestal is het dan akelig stil bij de voordeur…)

Overload aan liefde

We hebben geoefend. Als ik vraag: “Hoeveel hou je van papa?” (of mama) dan is het antwoord tegenwoordig: “Heeel veel!” En eerlijk, of ze nu beseft wat ze zegt of niet, dat doet mijn moederhart (en mijn energielevel en voorraad geduld) enorm goed!

Zo zie je maar, geweldige momenten in de peuterpuberteit bestaan echt wel! Wat doet jouw hart smelten?

Schrijf je in voor onze wekelijkse update en mis nooit meer een artikel! Je vindt het formulier rechts (desktop) of onderaan deze pagina (mobiel).
En volg je De Mamagids al op Instagram?

Afbeelding – Shutterstock

Ook leuk om te lezen

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© De Mamagids