Press "Enter" to skip to content

Column | Het meisje dat ik nooit mocht leren kennen

Op de foto in het tijdschrift voor me staat een pas bevallen vrouw. Kwetsbaar naakt, prachtig. Niet het gelikte instagramplaatje van een moeder die al binnen twee weken haar oude postuur terug heeft en vol in de make-up doet alsof iedereen er zo uit ziet in de kraamtijd, maar zacht en rond, zoals het hoort. In haar armen ligt een tevreden baby te slapen met lekkere bolle wangetjes, veilig dicht bij zijn moeder.

Het kader ernaast vertelt dat dit haar vierde kindje is en het komt binnen als een mokerslag. Nova… De tranen schieten voor het eerst sinds weken weer in mijn ogen en man, wat doet het pijn. Ik mis haar zo erg. Met mijn ogen dicht probeer ik me even voor te stellen hoe fijn het was geweest als ze nu op mijn borst had liggen slapen en hoe ik haar dan met beide armen had gekoesterd. Hoe hard ik zou genieten. Maar er is niks. Ik voel alleen de rondingen van mijn eigen lijf.

Het lijf waar ik van hou en dat ik tegelijkertijd soms ook oprecht haat. Want het is uiteindelijk toch een deel van mijn lichaam geweest dat ziek raakte, waardoor ons meisje onvoldoende voeding kreeg en dat uiteindelijk niet overleefde. Natuurlijk weet ik heus wel dat ik niets kon veranderen aan wat is gebeurd, dat we gewoon een geval van ‘domme pech’ zijn en een eventuele schuldvraag daardoor geen rol speelt, maar doet daar op dit soort momenten even niets aan af.

De tranen rollen over mijn wangen. Vandaag is alles gewoon even verschrikkelijk kut. Pardon my French. Ik kan alles over het algemeen inmiddels prima beredeneren en nuchter bekijken met stomme dooddoeners als ‘het leven gaat door’ en ‘we kunnen er niks aan veranderen’; vandaag even niet. En ik weet het, dat hoeft ook niet, want ik ben ook maar een mens. Je ziet het. Op de een of andere manier zorgt deze hele situatie ervoor dat ik alleen nog maar in flauwe clichés kan praten. Maar toch, verdriet is over het algemeen niet mijn favoriete emotie.

Toch zitten er voordelen aan en ben ik ergens blij dat ik me zo voel. Klinkt misschien een beetje raar eigenlijk. Maar het gros van de tijd doe ik dappere pogingen om ik mijn hoofd boven water houden voor de rest van het gezin. Dat lukt mij alleen door de gebeurtenissen rationeel te plaatsen en daarmee kracht uit mezelf te halen om door te gaan. En juist het voelen van die scherpe pijn nu, is de bevestiging die ik nodig heb om te voelen dat elke vezel in mijn lijf haar nog steeds intens mist, dat ze hier had moeten zijn.

En ik voel weer wat ik eerder ook besefte. Er stroomt liefde over mijn wangen. Liefde voor een meisje dat ik nooit mocht leren kennen.

Schrijf je in voor onze wekelijkse update en mis nooit meer een artikel! Je vindt het formulier rechts (desktop) of onderaan deze pagina (mobiel).
En volg je De Mamagids al op Instagram?

Ook leuk om te lezen

One Comment

  1. Esmee Esmee 10/03/2021

    Weer zo prachtig geschreven.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© De Mamagids