Press "Enter" to skip to content

Lief Dagboek #7 | Hoe maak je de juiste beslissingen?

In de serie Lief dagboek neem ik jullie mee in de eerste periode na het verlies van onze dochter Nova. Over keihard vallen, intens verdriet, maar ook bergen vol liefde en licht.

Lief Dagboek,

De dag na de bevalling wisselen intens verdriet en ‘normale’ momenten elkaar af. Intussen bereiden wij ons voor op de volgende hindernis: het regelen van de uitvaart. Maar hoe? Ik heb werkelijk geen idee. Niet alleen omdat ik hier geen ervaring mee heb, maar vooral omdat ik me zo verloren voel. We hadden beschuit met muisjes moeten eten, niet hoeven nadenken over een crematie.

Ik zie er als een berg tegenop, als ik eerlijk ben. Het is zo verschrikkelijk confronterend en doordrongen van de realiteit. De zwangerschap, de echo’s, het uitkijken naar haar komst, zijn vervangen door het besef dat ons kindje is overleden. En voor mij, als moeder, dat mijn lijf haar niet kon geven wat ze nodig zou hebben gehad om gezond ter wereld te komen. Dat doet intens veel pijn.

Zoveel steun

Bij het wakker worden dringt de realiteit van de bevalling opnieuw tot me door. Ik besluit iedereen die op de hoogte is van de gebeurtenissen maar gewoon te appen. En iedereen neemt de tijd om te luisteren naar mijn verhaal. Daar ben ik ze zo ontzettend dankbaar voor. Het haalt de scherpe randjes van mijn verdriet af en ik besef opnieuw hoeveel lieve mensen we toch eigenlijk kennen.

Na een paar uur voel ik me zoveel beter en ploffen op de bank om Wie is de mol? terug te kijken. We lachen zelfs hardop wanneer Patrick, niet opgewassen tegen de storm, tegen de deur van de veerboot vliegt. Bijna meteen zwijg ik weer. Net als tijdens het eten van de hamburger van gisteravond voel ik me ook nu weer schuldig. Bijna alsof je je kindje ontkent. Opnieuw moet ik mezelf tot de orde roepen en me voorhouden dat je nu eenmaal niet continu kan huilen. Uiteindelijk val ik, overmand door alle emoties, tijdens Moltalk in slaap.

Bij het wakker worden, belt Ro de uitvaartondernemer. We spreken af dat hij rond 16.00 uur langskomt. Dat geeft ons nog even de tijd om te douchen en boodschappen te doen voor het avondeten. Ik stap naar buiten en doe mijn zonnebril op, sprint – zo goed en kwaad als dat kan in deze postnatale staat – naar de auto en niet veel later rijden we weg. Het voelt fijn er even uit te zijn. De zon schijnt fel, de lucht is prachtig blauw en even, heel even, voelt het leven bijna weer normaal.

Beslissingen die genomen moeten worden

Heel lang kan dat niet duren natuurlijk. We moeten naar huis voor dat gesprek, al zie ik er als een berg tegenop. Gelukkig zijn mijn zorgen ongegrond. De uitvaartondernemer is een vriendelijke man die zoveel kalmte uitstraalt en de juiste vragen stelt, zonder de dood als iets ongemakkelijks te beschouwen. Is weliswaar zijn werk, maar toch, je moet het maar kunnen. Zo stelt hij meteen voor dat hij de aangifte van Nova’s geboorte (en overlijden) bij de gemeente op zich neemt. Een enorme opluchting.

We kiezen voor een uitvaart op donderdag, iets dat Ro gisteren al voorstelde. Het is dan precies een week geleden dat we ontdekten dat Nova’s hartje niet meer klopte en voelt daarmee als het juiste moment. Vanaf dat moment laat Ro de beslissingen bij mij. En waar ik normaal een enorme twijfelkont ben, weet ik nu intuïtief precies hoe het moet worden. ‘Licht, liefdevol en luchtig’, voor zover dat kan althans. Alles moet in het teken staan van de kinderen. Dat we hen dit verschrikkelijke nieuws moesten vertellen, daar kan je in deze situatie niks aan veranderen. Maar hoe we het met elkaar beleven ligt wel in onze handen en dat wil ik zo mooi mogelijk doen. Hopelijk kunnen we er dan samen een dag van maken die ze later zal bijblijven als een prachtige herdenking aan hun kleine zusje en nichtje.

We kiezen daarom ook voor de knusse gezinskamer van het crematorium in de buurt. Vanwege corona kunnen we daar momenteel alleen gebruik van maken als we met mensen zijn die we voor Nova’s geboorte al regelmatig zagen. En ergens is dat wel weer goed, denken we. De aanwezigheid van volwassenen die ze niet (zo) goed kennen en die wel intens verdrietig zijn, kan best beklemmend zijn als je zo jong bent.

Licht en liefde

Eigenlijk gaat het gesprek wel goed. Het lijkt me mooi als de kinderen bij binnenkomst allemaal een kaarsje voor Nova kunnen aansteken. Daarna lijkt het me fijn als ze een tekening maken, ter afleiding, en kunnen we na de muziek (en eventueel wat woorden van mij) om beurten afscheid nemen. Bij vertrek kan iedereen een witte roos bij haar achterlaten. Ro en ik blijven als laatst achter en dan zullen we de kamer sluiten.

Vervolgens pakt hij de brochures met kistjes en manden. Even voelt het of mijn keel wordt dichtgeknepen. Kinderkistjes. Hoe verschrikkelijk is het dat dit gewoon een business is, dat er regelmatig kinderen overlijden. Je weet het wel, maar zo zwart op wit… Nee. Ik wil het niet. Hij legt uit dat we hier nog even over mogen nadenken, maar ik weet direct dat ik het fijner vind als Nova in een mandje komt te liggen. Het liefst één van licht riet met witte voering. Dat voelt kindvriendelijker, hoe raar dat ook is om te zeggen in deze context. Maakt het misschien iets minder echt en meer of ze slaapt?

Als de uitvaartondernemer vertrekt, heb ik een goed gevoel over hoe het straks wordt. We hopen dat we op deze manier de scherpe randjes er voor hen vanaf kunnen halen. Het enige waar ik eigenlijk niet goed uitkom, is de muziek. Want wat draai je op de uitvaart van een baby’tje? En moet ik nog iets zeggen? Kan ik dat überhaupt? Gelukkig zijn het beslissingen die we niet direct hoeven te nemen. Komt tijd, komt raad, zou mijn oma zeggen.

Incompleet

Een uurtje later komen de kinderen thuis. Meer dan ooit ben ik blij ze te kunnen knuffelen en vasthouden. Wat heb ik ze gemist! Aan tafel krijg ik echter geen hap meer door mijn keel. Ik besef dat we hier incompleet zitten. Dat Nova in de box had moeten liggen en dat ze echt een perfecte afspiegeling was van haar grote zussen. Betekent dit dan dat ik elke dag opnieuw pijn voel wanneer ik naar de anderen kijk? Ik hoop maar van niet. Hoewel alle emoties elkaar afwisselen die avond, sluiten we rustig af en val ik opnieuw vroeg in slaap. Ik ben helemaal op van alles. Uiteindelijk is het nog maar gisteren dat ik beviel – wat ik eigenlijk steeds vergeet. Maar goed, deze dag zit erop.

Nu donderdag nog.

Schrijf je in voor onze wekelijkse update en mis nooit meer een artikel! Je vindt het formulier rechts (desktop) of onderaan deze pagina (mobiel).
En volg je De Mamagids al op Instagram?

Lees hier de andere delen van het dagboek

Afbeelding, Pra Chid – Shutterstock

Ook leuk om te lezen

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© De Mamagids