Press "Enter" to skip to content

Het goede voorbeeld geven: 11 moeilijke momenten!

Je wil allemaal het beste voor je kind. Laten zien hoe het hoort, is daarom een belangrijk onderdeel van een geslaagde opvoeding. Dat neemt echter niet weg dat het soms ongelooflijk moeilijk is om het juiste te doen…

11 momenten waarop het goede voorbeeld heel lastig is

Als je ontzettende lekkere trek hebt

We kennen dat moment allemaal wel, toch? Dat je – al dan niet bevangen door een leger aan hormonen – watertandend denkt aan de Twix die je naam al uren roept vanuit de koelkast. Of dat zakje chips dat eigenlijk van de kinderen is. En dat al om 13.30 uur ‘s middags, als de kinderen voorlopig nog niet naar bed gaan. Zo’n moment waarop je weet dat het goede voorbeeld belangrijk is, maar je in gedachten al tien keer de verpakking hebt opengescheurd. Alternatief is stiekem snoepen, al is het risico aanzienlijk dat je kind je betrapt. Meestal net wanneer je mond propvol zit.

Wanneer je op de snelweg bijna van jouw baan wordt gedrukt

Niet schelden? Dat lukt vaak nog wel als alles loopt zoals het hoort. Zelfs in de auto zou dat kunnen meevallen, maar er zijn altijd mannen die een iets grotere auto rijden dan ze aankunnen. Ouderen die rustig doortuffen op links. Of die ene twintiger die met een croissantje tussen haar tanden wat mascara probeert bij te werken. En daar zit jij dan naast met je prachtige kinderen die je graag nog wat langer bij je houdt. Dan wil er weleens iets uitfloepen (en nee, dat is dan niet voor kinderoortjes geschikt).

Dat je een project start en halverwege geen zin meer hebt

Is er iets vervelender dan dat? Zeker als je vooraf de nobele insteek had je zoon of dochter te laten zien hoe fan-tas-tisch het is om samen een technische klus op te pakken. Bijvoorbeeld een muur die geschilderd moet worden of een paar meubels die je in elkaar wil zetten. Maar halverwege verzuurt je arm of heb je gewoon geen zin meer. Opgeven is dan toch wat lastiger dan wanneer je alleen zou zijn.

Als je je kleine teen stoot

Bijna niemand heeft dan toch genoeg zelfbeheersing over om kindvriendelijke woorden te zeggen?

Als die ene vrouw van zevenentachtig plots kan sprinten om te kunnen voorpiepen bij de kassa

Je leert je kinderen respect te hebben voor ouderen. Maar dan sta je bij de kassa met een jammerende dreumes en niets lijkt te helpen. Je hebt wanhopig al vier keer geprobeerd hem te kalmeren met een Nijntjeverhaal, propt er nog een koekje bij en wil zo snel mogelijk de winkel verlaten. Gelukkig is kassa 5 vrij. Je wil erheen lopen, tot vanuit je ooghoek iets voorbij zoeft. Het is die ene oudere dame van bijna negentig, die daarnet nog het halve pad ophield in haar zoektocht naar de juiste zak pasta. Blijf dan nog maar eens vriendelijk glimlachen.

Wanneer je emancipatie predikt maar wel verwacht dat een ander je autoband komt wisselen

Je hele opvoeding is doorspekt van de norm dat je als vrouw prima kan werken. Dat je hoopt dat ze later onafhankelijk zijn en dat hun toekomstige relatie is gestoeld op wederzijds respect en gelijkwaardigheid. En dat laat je zelf zien in alles dat je doet. Tot je een band moet verwisselen althans. Wat was ook alweer het nummer van de ANWB?

Als je even geen zin hebt in een verantwoordelijke korte douche

‘Jongens, het zandlopertje!’ roep je nog braaf wanneer je kinderen gaan douchen. Zeker tegen je tienerdochter. Ze moeten immers leren dat je geen uren onder de douche kan blijven. Maar dan heb je een rukdag gehad – misschien wel met die vrouw bij de kassa. En het enige waar je aan kan denken is een uur lang apathisch voor je uitstaren onder de warme stralen van de douche, in stilte. Totaal niet verantwoord voor het milieu, de energie- en waterrekening, maar soms zo lekker!

Dat je met je mobiel in handen mompelt: ‘Leg je die telefoon even weg?’

Als je iets koopt ‘voor grote mensen’

Die keer dat je doodop van de gebroken nachten wanhopig aan de Red Bull gaat en je kinderen zegt dat ze dit dus echt nooit moeten gaan drinken. Of als je beweert dat roken echt verschrikkelijk slecht is en je nu al uitkijkt naar de sigaret die je vanavond opsteekt wanneer ze slapen.

Als je jouw vervelende karaktertrekken terugziet in de kinderen

Kijk, na zo’n dertig tot veertig jaar met jezelf te leven, accepteer je bepaalde minpunten. Het is niet altijd handig dat je regelmatig te laat komt en een tikje chaotisch bent, maar je redt het wel. Tot je kinderen krijgt. Ze houden je een genadeloos eerlijke spiegel voor die je precies laat zien waar het jou aan schort. En omdat je weet dat bepaalde trekjes gewoon in je karakter zitten, is het bijna onmogelijk om te laten zien hoe het eigenlijk zou moeten.

Wanneer je sociale dochter spontaner is dan jij op dat moment zou willen zijn

Ken je dat? Je staat in de rij bij de kassa of in de bakker en hebt eigenlijk even helemaal geen zin om te praten vandaag. In gedachten loop je nog even na of je echt alles hebt gehaald en dan begint je dochter ineens te kletsen tegen de dame voor haar. Helemaal fijn als het die bejaarde van daarnet is… Die haakt erop in en voor je het weet zit je in een gedwongen gesprek en geef je – zo goed en kwaad als het gaat – maar weer het goede voorbeeld.

Op welke momenten vind jij het enorm lastig om het goede voorbeeld te geven aan je kinderen?

               Praat je gezellig mee?

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *