Press "Enter" to skip to content

Column | De zwangerschap valt zwaarder dan ik dacht

Het is officieel zover: ik zie mijn voeten niet meer. Mijn buik hangt als een deinende witte massa halverwege mijn lichaam en ontneemt me ieder zicht. Misschien maar goed ook. Vocht vasthouden en de ontembare trek in wit brood met chocoladehagelslag maken mijn benen toch niet echt het ideale uitzicht momenteel en geven me misschien inspiratie om nog meer te klagen. Het is waarschijnlijk in mijn eigen hormonale belang, zodat ik niet hysterisch in huilen uitbarst vanwege mijn gewicht.

Toch vind ik het eigenlijk onbegrijpelijk. Na de geboorte van June droomde ik nog eens zwanger te mogen zijn, maar nu ben ik het voor de derde keer en zit ik zo te klagen. Wat ik dan zo zwaar vind?

  • Als ik iets van de grond wil rapen, moet ik eerst als een giraffe gaan staan (benen wijd, licht naar binnen gebogen). Ik voel me zo verschrikkelijk hulpeloos. Inmiddels laat ik soms ook maar gewoon liggen wat niet van levensbelang is, omdat ik geen puf heb mezelf na afloop weer omhoog te moeten hijsen.
  • Boodschappenbriefjes schrijven lukt nog wel, maar ze meenemen naar de supermarkt is mission impossible. De zwangerschapsdementie houdt me behoorlijk in zijn greep en ik heb geen idee of ik na de bevaling ooit nog in staat zal zijn iets te bedenken en vervolgens daadwerkelijk uit te voeren…
  • Een stukje wandelen zit er niet meer in, zelfs June naar school brengen is tegenwoordig een enorme uitdaging. Ik voel me hulpeloos en bijna bejaard op mijn eenendertigste. Zelfs uit bed komen, lukt niet meer zonder pijn. Echt, ik doe dit heus met liefde voor ons kleintje, maar ik vind het echt behoorlijk pittig.
  • Vermoedelijk heeft dit ermee te maken dat ik twee keer zwanger raakte in een jaar tijd. Het effect op je lichaam is anders dan wanneer er langer tussen zit. Onze jongste dochter slaapt nog niet door en dus zijn onze nachten behoorlijk gebroken. Tegelijkertijd word je tijdens de zwangerschap vaker wakker ‘s nachts en zorgen de hormonen ook nog eens voor vermoeidheid. Je kan er feitelijk dus gewoon niet onderuit.
  • En, misschien nog wel het lastigst: ik had nog wat kilo’s van de vorige keer, nu mag ik helemaal minimaal aankomen. En hoe hard je je best ook doet, je komt vanzelf op een gewicht dat je nooit had willen zien op de weegschaal. Enige dat je nu nog kan doen is een vorm van damage control – voor zover je hormonen dat toelaten.

Ik weet best dat een zwangerschap speciaal is. Niet alleen is het helaas niet iedereen gegeven, maar ook is het bijzonder dat een lichaam weer een nieuw lichaam kan voortbrengen. Een klein lijfje met alles erop en eraan, ontstaan uit slechts twee cellen. Dat nieuwe mensje weet na de geboorte intuïtief hoe hij moet overleven door zelfstandig te zoeken naar de borst. Hij kan poepen en plassen, zonder dat iemand hem dat ooit hoefde voor te doen. Met de tijd komt het omrollen, kruipen, zitten, staan en lopen. Hij zal gaan praten, spelen, ontdekken, leren, sociale contacten aangaan.

In eerste instantie had ik mezelf erbij neergelegd dat het me misschien nooit meer zou overkomen. Ik had in June de beste, mooiste en liefste dochter ter wereld. Samen blijven was ook goed. En toen kreeg ik toch een relatie, raakte zwanger en mocht het opnieuw beleven. Na de geboorte van Rose zelfs nog een keer. Maar van mijn voornemen extra te gaan genieten kwam door alle kwaaltjes vrij weinig terecht. Ik heb pijn, veel trek en hou vocht vast. Mijn bloeddruk is erg laag en maandelijks moet ik naar de prikpoli om te controleren of mijn antistoffen niet zijn toegenomen.

Maar toch, nu ik zit te tikken over alle kwaaltjes, voel ik ook de blijdschap. Mijn lichaam is in zwangere staat nu eenmaal voloptueus, maar het herbergt ook een klein kindje. Zij groeit goed, laat regelmatig van zich voelen en zelfs zien met een flinke karatetrap. Ze laat me stiekem even wegdromen als ik op de bank zit en mijn handen omsluiten mijn buik. Ik heb nog zes weken voor de boeg, uitgaand van de uitgerekende datum. Misschien moet ik eens stoppen met klagen en gaan genieten. Straks ga ik dit nog missen en dat weet ik. Ja, ik ga me focussen op de liefde. Want al ken ik haar nog niet, mijn hart loopt nu al over voor dit kleine dametje…

Vond jij je zwangerschap soms ook zwaar? Of heb jij dat nooit zo ervaren?

Schrijf je in voor onze wekelijkse update en mis nooit meer een artikel! Je vindt het formulier rechts (desktop) of onderaan deze pagina (mobiel).
En volg je De Mamagids al op Instagram?

Ook leuk om te lezen

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© De Mamagids