“Lijkt me heerlijk hoor, geen vent die je moet opvoeden…”, “Goed geregeld, elk weekend voor jezelf!”
De voor(oor)delen vliegen je om de oren zodra mensen horen dat je gescheiden bent. Nog meer als ze ontdekken dat je ‘lekker veel’ tijd voor jezelf hebt, omdat je de kinderen in de weekenden naar hun vader gaan. Tja, laten we eerlijk blijven: het is ook fantastisch, kan het iedereen aanraden. Zeker aan iedereen die blijkbaar zo’n diepgeworteld verlangen koestert naar wilde weekenden en die hoopt dat ‘ie kan stoppen met de taak die je schoonmoeder kennelijk heeft verzaakt.
Alle sarcasme terzijde, ik kan gewoon weinig met dit soort opmerkingen. Meestal laat ik ze los, omdat ik weet dat ze voortkomen uit onwetendheid. Soms zit het me dwars. De buitenwereld beseft namelijk niet dat het opvoeden van kinderen in je eentje helemaal geen doorlopend groot feest is. Dat de vrolijke buitenkant die je op socials ziet natuurlijk ook maar een klein deel van het verhaal is. Er is volgens mij geen ouder die een kind krijgt en dan al meteen denkt: “De ander heeft zijn taak volbracht, dit ga ik mooi eens lekker in mijn eentje doen!”
Scheiden hangt bovendien samen met rouwen. In mijn geval dubbelop. Ik verloor eerst mijn dochter, daarna mijn relatie. Maar iedereen die zijn relatie verbreekt zal door enige vorm van rouw heen moeten: omdat de ander bij nader inzien toch niet bij je past, omdat je gekwetst bent en/of omdat je vertrouwen beschaamd werd. Je moet loslaten wat is geweest om te kunnen omarmen waar je leven nu naartoe gaat. Een heel persoonlijk, vaak pijnlijk proces, dat je moet zien te combineren met het opvoeden van je kinderen. Hun leven gaat immers ook gewoon door.
Op social media zie je intussen vooral mijn regelmatige sportsessies, hoe ik gierend van de lach en samen met mijn zoontje de sneeuw in duik, dat de kinderen en ik van alles ondernemen en dat ik in het weekend af en toe pas om 6 uur ’s ochtends de voordeur open en met een grote grijns in bed plof. Soms ga ik een weekendje weg, ik deel hoe ik tussen de bedrijven door ontspan en even helemaal niks doe of de afspraakjes met goede vrienden. Ik begrijp best dat het op die manier één groot feest lijkt waarbij je lekker kan doen waar je zelf zin in hebt. Allemaal zaken waar je binnen een relatie en met jonge kinderen vaak geen tijd voor hebt en waar je misschien ook wel weer eens naar verlangt.
Wat je niet ziet, zijn de momenten waarop ik overprikkeld schreeuw dat iedereen zijn mond moet houden en al helemaal moet kappen met dat idiote, onnodige geruzie onderling. Waarop ik overmand door vermoeidheid kijk naar de bende die mijn huishouden is, moedeloos, omdat ik niet meer weet waar ik moet beginnen. De gebroken nachten en de zombie-achtige dagen die daarop volgen – versterkt door mijn werk in het weekend. Het feit dat ik nauwelijks écht tijd voor mezelf heb, omdat ik praktisch iedere vrije seconde besteed aan mijn kinderen, het huishouden en werk. Er is niemand die het even van je kan overnemen omdat je op bent. En dan heb ik mijn zorgen om zo’n beetje alles en nog wat niet eens genoemd.
Je leest niet dat ik mijn kinderen op bepaalde momenten intens mis als ze er niet zijn, zo erg dat het fysiek pijn doet. Of dat ik huil omdat mijn relatie het niet redde, terwijl ik dacht dat we voor altijd zouden zijn. Hoe schuldig ik me voel als hij bijspringt met de zorg voor de kinderen, voor de zoveelste keer, in zijn eigen vrije tijd. En dat er ook momenten zijn waarop ik opgelucht ben en doordrenkt van schuldgevoel tegelijk als ze weggaan, omdat ik doodop was en de tijd voor mezelf keihard nodig had – terwijl ik ook zo enorm veel van mijn kinderen hou.
De innerlijke gevechten, duizenden tranen, de continu afwisselende emoties, de ergernis, uitputting, omdat je alles in je eentje moet doen – mensen hebben geen idee. En dat snap ik best, maar dat neemt niet weg dat het na duizend keer nogal vervelend wordt om weer je fake glimlach op te zetten en te knikken wanneer iemand meent dat je het lekker voor elkaar hebt. Of dat het wel zo relaxed is dat je de zorg voor je kinderen kan delen. Want, lieve mensen, ik had het niet willen delen. Ik had met hem op de bank willen zitten, vertederd en met een warm gevoel in mijn hart omdat we onze kinderen samen kunnen zien groeien.
Hoewel ik van mening blijf dat als je niet meer verder kunt, voor jezelf kiezen de beste beslissing is die je op dat moment (met zijn tweeën) kunt maken, wil ik met deze column toch een lans breken voor alle gescheiden ouders. We maken er het beste van. We werken keihard om de beste versie van onszelf te kunnen worden en zijn, voor ons en natuurlijk voor de kinderen. We leren opnieuw leven, genieten en bouwen iets op dat niet zal onderdoen voor een gezin met twee ouders. Je moet immers door.
Maar beweer alsjeblieft nooit meer dat het relaxed is of ‘prima geregeld’, want gescheiden zijn is hard werken. Ook als je het niet ziet.
Liefs, Merel
Schrijf je nu in voor de wekelijkse update en mis nooit meer een artikel! Je vindt het formulier rechts (desktop) of onderaan deze pagina (mobiel). En volg je me al op Instagram of Tiktok?
Reageer je onder dit artikel? Weet dan dat we je mailadres nooit zullen gebruiken, ook niet om ongevraagde nieuwsbrieven of andersoortige mails te versturen. Dat doen we alleen als je je aanmeldt voor de wekelijkse update – met jouw toestemming dus.
Uitgelichte afbeelding ©fizkes – Shutterstock




