Press "Enter" to skip to content

Column | Hoe het met mij gaat? Geen idee eigenlijk

‘Hoe gaat het met je,’ informeert een goede vriendin via WhatsApp. Gelijk steek ik van wal met de laatste anekdotes, over Rose’ ondeugende streken, dat June het zo goed doet op school en hoe lief May is. Terwijl ik zit te tikken bedenk ik echter hoezeer mijn antwoord constant over de anderen gaat en nergens over mij. Want hoe gaat het eigenlijk met mij? Ergens denk ik: zolang het met de kinderen goed gaat, dan ook met mijzelf. Maar klopt die redenatie wel? Ben ik niet meer dan mama?

Die avond leg ik het voor aan Ro. ‘Is het gek als ik alleen maar over de kinderen praat en mezelf buiten beschouwing laat? Snappen anderen dan dat het met mij ook goed gaat?’ Hij denkt even na. ‘Niet per se,’ meent hij, ‘vrienden willen ook gewoon weten hoe het met jou persoonlijk gaat. Dat is toch ook belangrijk? Zeker als je binnen korte tijd twee kinderen erbij gekregen hebt. Dan willen ze gewoon weten of jij het allemaal wel trekt en of je gelukkig bent en zo.’

Tja, nu rest de vraag dus nog steeds: hoe gaat het met mij?

Ik weet het niet zo goed. Afgelopen maanden raasden aan ons voorbij en ergens in de chaos heb ik mezelf even op pauze gezet om me grotendeels aan de kinderen te kunnen wijden. Mijn geluksmomenten bestaan dus vooral uit het zien van onze meisjes. En verder is die moederhand ook vrij snel gevuld: een goed gesprek wanneer de kinderen slapen, ongestoord een bakje chocolademousse kunnen eten of lezen op de sportschool – dan ben ik tevreden. Dus misschien klopt het wel en ben ik gewoon op het moment niet meer dan mama?

Het ging allemaal niet direct van een leien dakje. Ik moest wennen aan het idee voorlopig fulltime mama te kunnen zijn, wist niet goed of ik nu thuisblijfmoeder was of werkloos en vond het lastig niet meer aan het werk te gaan. Maar ik ben ook ontzettend dankbaar. De meisjes overladen me met knuffels en kusjes, maken grapjes, we spelen spelletjes en lachen… Ik ben momenteel gewoon vooral moeder. Dus hoe het met mij gaat hangt onlosmakelijk samen met de kinderen.

We worden behoorlijk geleefd op het moment. Gebroken nachten, het zoeken naar een ritme dat voor iedereen werkt, uitkijken dat iedereen zijn nodige portie aandacht krijgt, Rose uit de vensterbank vissen terwijl ik May zit te voeden, luisteren naar Junes verhalen… Zit je even iets anders te doen, dan komen er binnen no time drie meisjes op en rond je hangen. Op de schaarse momenten die we wél voor onszelf hebben, val ik vaak in slaap of geniet ik van iets heel kleins, zoals dat toetje of een halfuur lezen. Het komt wel weer goed denk ik, maar op het moment is dit het.

Ze zijn mijn leven. Letterlijk en dat vind ik prima zo. Wanneer ze later groot zijn (met name May dan), zal er weer genoeg tijd zijn voor Merel. En wie wil weten hoe het met de persoon achter die mama gaat, moet dus nog even wachten, denk ik…

Herken je het gevoel dat je tijdens het eerste jaar niet veel meer dan mama bent? Of bewaak je heel duidelijk je eigen identiteit?

Volg je de socials van De Mamagids al?
Hier vind je ons op Facebook, Instagram en Pinterest

Afbeelding, Yuganov Konstantin – Shutterstock

Ook leuk om te lezen

Be First to Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© De Mamagids