Press "Enter" to skip to content

Column | Help, mijn kind gaat op kamp!

Gespannen liepen we naar binnen. Mijn kleine meisje kneep zachtjes in mijn hand en ik probeerde niet te hard terug te knijpen. De juf verwelkomde ons vriendelijk en we keken nieuwsgierig rond in de klas. Eigenlijk stelde het me meteen gerust: er lagen verschillende werkjes uitgestald en June ging lekker aan de slag. Hoewel ze een periode wat moeite had met afscheid nemen, voelde ze zich wel snel als een vis in het water op school. Ze genoot van het leren, de uitdaging en haar nieuwe vriendinnetjes.

Maar anders dan de complete periode daarvoor ging de tijd vanaf groep 1 razendsnel. En toen ze ‘alweer’ in groep 3 plaatsnam en woorden begon te leren, verzuchtte ik nog weleens enigszins wanhopig: ‘Oh, wat gaat die tijd toch snel! Voor je het weet, zit ze in groep 8!’ Natuurlijk, uiteindelijk duurde dat nog meer dan vijf jaar, maar toch vlogen de jaren voorbij. Tot ik begin dit jaar met lichte paniek bedacht dat ze over minder dan een jaar zou gaan starten op de middelbare.

Want even eerlijk: waar blijft de tijd? LEGO Friends en Hello Kitty maakten langzaam plaats voor voetballen met de jongens, haar zin in knutselen voor een smartphone en dagenlang vragen om Assepoester voor SpangaS en Luizenmoeder. En dat lieve, schattige meisje met haar bos wilde, donkere krullen voor een volwassener versie van zichzelf die ik af en toe betrap op een likje mascara en zweempje lipgloss.

En nu gaat ze dus op kamp. Drie dagen lang lachen, beleven en genieten met deze geweldige klas. Waarschijnlijk voor de allerlaatste keer met elkaar op pad in deze samenstelling. Als ik straks bij de bus sta, zwaai ik mijn kleine grote meisje gedag – waarschijnlijk met dikke tranen in mijn ogen die ik uit alle macht zal wegslikken, aangezien die waarschijnlijk onwijs gênant zijn naar haar bescheiden pubermening.

Niet eens omdat ik haar klein zou willen houden of omdat ik het jammer vind dat ze zo groot wordt. Maar met die bus zwaai ik officieel een fase gedag waarvan ik bijna zeker weet dat ik er heel vaak met weemoed aan ga terugdenken. De momenten waarop mijn oma nog leefde en we samen op bezoek gingen; samen ons eerste huisje schilderen en inrichten; hand in hand door de regen huppelen; met zijn tweetjes mijn bachelordiploma ophalen; samen uit eten; huilen, ruziemaken en gelukkig ook weer lachen binnen een halfuur tijd – en al die andere intens dierbare momenten.

Dat lieve, bijzondere en pientere kleine meisje gaat straks haar vleugels voorzichtig uitslaan op de middelbare school. Steeds meer buiten ons bereik en steeds meer op eigen benen. Waarbij we toeschouwers worden in plaats van de bepalende factor. Het is goed zo. Het is tijd. Maar lief meisje van me, wat ben ik dankbaar voor alles dat we meemaakten en wat hoop ik dat deze nieuwe fase minstens zoveel moois met zich meebrengt.

Wanneer mag jouw kind op kamp? Zie je er tegenop of vind je het juist hartstikke leuk?

Be First to Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *