Press "Enter" to skip to content

Column | Het leed dat dreumespuberen heet

Onze lieve middelste dochter is nu een jaar en drie maanden oud. Hét moment waarop bepaalde kinderen kennelijk in een soort voorloper van de peuterpuberteit terechtkomen. In elk geval, die van ons. Zonder al te veel woorden trouwens, want die gebruikt ze eigenlijk alleen maar wanneer ze écht iets wil hebben. Verder gilt ze regelmatig of wijst driftig in de richting waar ze ons heen wil dirigeren. Kortom, waar eerst nog een schattig cherubijntje lag te keuvelen in de box, zit nu een soort kleine commandant in een kinderstoel.

Een dreumes in huis biedt je één eindeloze exercitie in het behouden van je zelfbeheersing. Uit het simpele ‘die’ zou ik immers moeten opmaken dat ze geen mandarijntje bedoelt, geen appel of peer, geen mango, sinaasappel en druiven, maar een kiwi. Doe ik dat niet binnen drie seconden, dan is ze woest. En pak je per ongeluk wel het juiste fruit? Dan is het een kwestie van tijd voor ze begint te mopperen over het tempo waarin je het klaarmaakt.

Het verraderlijke van de dreumespuberteit, zoals ik het maar ben gaan noemen, is bovendien dat je nooit op je lauweren kan gaan rusten. Want denk je dat je een vrolijke eenjarige in huis hebt, die tevreden is dat ‘die’ leidde tot een bakje geschilde kiwi binnen enkele minuten, dan reken je jezelf rijk. Veel te rijk. Zodra ze namelijk zien dat jij een appel hebt, willen ze gegarandeerd ruilen. Of keren ze demonstratief hun bakje om, onder leiding van een luide ‘nee’ – waarna ze trots kijken omdat ze weer een woord kennen.

Deze periode is een aaneenschakeling van emoties, voor haar én voor mij. Van ultiem geluk, wanneer ze voor het eerst (en alle keren daarna) hun mollige dreumesarmpjes om je nek slaan en je verkondigen dat ‘mama lief’ is, tot pure frustratie en gedeelde wanhoop als je ze niet direct begrijpt, maar ze wel steeds kwader worden. Van het trotse zelf doen tot verregaande eigenwijsheid – het komt allemaal voorbij. Surrealistisch bijna. En het leukste? Over een jaar bleek dit een peulenschil 😉

Herken jij dat opstandige dreumesgedrag? Of kwam het bij jullie pas later?

               Praat je gezellig mee?

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *