Press "Enter" to skip to content

Column | Soms moet je leren dansen in de regen

Die ochtend rijden we naar opa en oma. Bepakt en bezakt met eten, een boodschappenkrat vol waarmee we elke mogelijke babyramp in de kiem kunnen smoren en de kinderen zelf natuurlijk, zijn we klaar voor Junes verjaardag. Ze wordt alweer 9 en we vieren het, zoals inmiddels traditie is, bij hen. Negen jaar is een bijzondere leeftijd! Disney prinsessen, K3 en Hello Kitty zijn inmiddels te kinderachtig en maakten plaats voor mode en make-up. Vanaf de zijlijn zien we toe hoe ons kleine meisje, kleinkind en nichtje een echte dame wordt, in uiterlijk, maar ook in doen en laten.

Hoewel de ochtend heel zonnig begon, zo grauw is de middag. Een eenzame regendruppel glijdt van de partytent. Het ziet er niet best uit als ik omhoog kijk: de lucht is egaal grijs en al snel vallen de volgende druppels. Al snel hangen de plastic vlaggetjes een tikje sneu te wapperen in een regenbui en zijn de ballonnen kletsnat. ‘Mama, denk je dat het nog droog wordt?’ hoor ik een benauwd stemmetje naast me. Tja… Ik ben geen voormalig padvinder of weervrouw, maar zelfs ik zie dat de zon zich hoogstwaarschijnlijk niet meer zal laten zien vandaag en vertel maar eerlijk waar ze aan toe is.

Ik zie haar even denken. Ze vindt het wel jammer, maar niet veel later rent ze alweer door de tuin met haar neefje en nichtjes. De hele dag door speelt ze, kletst met visite en eet van alle lekkere hapjes die voorbij komen. Als haar beste vriendin verschijnt is het helemaal feest. Ze rennen giechelend door de tuin tot ze niet meer kunnen. Als haar oom en tante willen vertrekken, verstoppen ze zich snel. Niet veel later komen ze tevoorschijn – trots dat ze helemaal vies en nat zijn geworden van de regen. Dus of ik nu echt bang hoeft te zijn dat ze er last van heeft dat haar verjaardag letterlijk in het water valt? Ze laat me vandaag zien dat het feest in jezelf zit en dat je moet dansen in de regen.

Aan het eind van de dag zit ze eindelijk weer bij ons met een grote glimlach op haar gezicht. Ze heeft een heerlijke verjaardag gehad, vertrouwt ze ons toe. Ze baalt vooral dat het ‘nu al’ is afgelopen. Grappig, want zelf ben ik juist blij om eindelijk even te kunnen zitten en voel me vooral erg moe. Al is dat het allemaal waard geweest als ik haar zie stralen! Uiteindelijk is dit toch het allerlaatste jaar voor haar tienertijd begint. Maar hoe die ook wordt, ik hoop in elk geval dat ze net als vandaag in de regen altijd het zonnetje in zichzelf weer weet te vinden.

               Praat je gezellig mee?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *